Οφθαλμολογική απορία

Τώρα που έπιασαν τα κρύα αναπολώ συχνά στιγμές καλοκαιρινών διακοπών με ήλιο, θάλασσα, μαγιώ και ξαπλώστρες.
Μια αγαπημένη μου στάση όταν είμαι στην παραλία είναι να ξαπλώνω μπρούμυτα στην ξαπλώστρα και να κοιτάζω κάτω από την ξαπλώστρα τη θάλασσα... Έτσι βλέπω τον ουρανό κάτω και τη θάλασσα πάνω, έτοιμη από στιγμή σε στιγμή να χυθεί και να κάνει τον ουρανό μούσκεμα! Αυτό που βλέπω μου αρέσει πολύ, με συγκινεί, με χαλαρώνει και μου ανακατεύει το στομάχι ταυτόχρονα... Είναι μια εικόνα α ν α τ ρ ε π τ ι κ ή αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο καλο-οργανωμένη που είναι να απορείς πώς γίνεται να υπάρχει τόση τάξη και ακρίβεια σε τόσο ρευστά και μεγάλα πράγματα... Το έτερο όμως που με ξεπερνάει είναι η αντίληψη του πάνω και του κάτω, η έννοια του "σωστού και του ανάποδου". Μιλάμε για το α π ό λ υ τ ο μυστήριο.
Το ανάποδο υπάρχει ή είναι μια κατασκευή του ανθρώπου για να συνεννοούμαστε;
Το μάτι μας έχει πάνω και κάτω πλευρά, καλή και ανάποδη σαν να λέμε; Γιατί αν έχει, σκεφτείτε σε μια μεταμόσχευση ματιών ο γιατρός να βάλει αλλιώς το ένα μάτι και αλλιώς το άλλο... Πώς θα βλέπει τότε ο άνθρωπος;
Φίλε αναγνώστη, αν εσύ που διαβάζεις αυτό το post είσαι οφθαλμίατρος ή αν γνωρίζεις την απάντηση, βγάλε με από το σκοτάδι της άγνοιας!