Μυαλά τηγανιά

Το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής πήρα το μετρό από τη Δάφνη για να κατέβω στους Αμπελόκηπους. Το βαγόνι ήταν σχεδόν άδειο και έτσι κάθησα και άρχισα να παρατηρώ τον λιγοστό κόσμο που έμπαινε, έβγαινε, μιλούσε, γελούσε, ψιθύριζε ή λαγοκοιμόταν κουρασμένος. Η ατμόσφαιρα ήταν αυγουστιάτικη, απόλυτα νωχελική.
Όταν φτάσαμε στο σταθμό της Ακρόπολης, οι πόρτες άνοιξαν και ένα βουερό πλήθος γέμισε το βαγόνι. Το τρένο ξεκίνησε, οι νέοι συνεπιβάτες μου κατά κύριο λόγο είτε μιλούσαν στο κινητό είτε έστελναν SMS. Σύντομα άρχισε να μου μυρίζει κάτι καμένο. Ήταν ο εγκέφαλός μου που είχε γίνει τηγανιά από την αθρόα ακτινοβολία!